7 Days a week from 08:00 am to 18:00 pm
geschiedenis saffraan
De geschiedenis en het gebruik van saffraan door de mens teruggaat meer dan 3500 jaar.
In het algemeen kan de geschiedenis van de productie van saffraan worden beschouwd als ongeveer duizend jaar oud. De eerste teelt van saffraan werd populair in Iran tijdens de Sassanidische periode en in de stad Qom. Sommige historische bronnen vermelden zelfs een geschiedenis van 5000 jaar van saffraan in Iran, omdat er in een botanisch boek uit de Assyrische tijd over de saffraanbloem wordt geschreven.
Saffraan is een specerij die wordt verkregen uit de gedroogde stempel van de saffraanbloem en is door de geschiedenis heen een van de duurste materialen ter wereld geweest; en het wordt gebruikt als specerij, kleurstof, parfum en medicijn. De wortel en afstamming van saffraan komt oorspronkelijk uit Zuidwest-Azië en daarna werd het voor het eerst gecultiveerd in Griekenland. Momenteel wordt Iran beschouwd als de grootste saffraanproducent ter wereld en in 2008 werd bijna negen tiende van alle saffraan ter wereld in Iran geproduceerd.
Het wilde type saffraanbloem was waarschijnlijk Saffron cartraitianus, die oorspronkelijk uit Kreta of Centraal-Azië kwam.
Nu is de saffraanbloem een polyploïde organisme dat zelfincompatibel is en mannelijke steriele gameten heeft; deze plant heeft een ongeschikte meiose en is daardoor niet in staat tot onafhankelijke voortplanting. Tegenwoordig is de saffraanbloem een polyploïde organisme dat zelf-incompatibel is en mannelijke steriele gameten heeft. Deze plant ondergaat abnormale meiose en is daardoor niet in staat om zich onafhankelijk voort te planten. De resulterende saffraan is terug te vinden in de Assyrische botanische bron uit de 7e eeuw voor Christus, geschreven door Ashur Bani Pal, en sindsdien wordt het al 4 duizend jaar gebruikt bij de behandeling van 90 ziekten. De saffraankloon werd langzaam gevonden in de meeste delen van Eurazië en bereikte later delen van Noord-Afrika, Noord-Amerika en Oceanië.
Het Midden-Oosten en Iran
Tegenwoordig zijn saffraanpigmenten te vinden in prehistorische schilderingen die 50.000 jaar geleden in de grotten van het huidige Irak en het noordwesten van het Iraanse rijk werden gemaakt en dieren afbeelden. Sumeriërs gebruikten saffraan als hoofdingrediënt in medicijnen en toverdranken. De Sumeriërs kweekten geen saffraan. Ze verzamelden saffraan van wilde bloemen en geloofden dat alleen de goddelijke macht in staat was om de geneeskrachtige eigenschappen van saffraan te leveren. Dergelijk bewijs suggereert dat lange-afstandshandel in saffraan wijdverspreid was vóór de teelt van saffraan in de Minoïsche paleizen op Kreta, die zijn hoogtepunt bereikte in het tweede millennium voor Christus.
In het oude
In het oude Iran gebruikten aanbidders saffraan als offer aan God en als heldergele kleur. Ze gebruikten parfum en medicijnen. Daarom werden saffraandraadjes door de slaapzaal verspreid en vermengd met hete thee om frisdrank te genezen. In feite vermoedden buitenlanders dat het gebruik van saffraandraadjes door Iraniërs in thee en voedsel een verslavend en seksueel opwindend aspect had. Deze angsten namen toe en zorgden ervoor dat toeristen en reizigers het eten van saffraanhoudend voedsel in Iran vermeden. Bovendien werd de waterige oplossing van Iraanse saffraan met sandelplant gebruikt om het lichaam te wassen na hard werken en onder de verzengende Iraanse zon. . Later werd Iraans saffraan veel gebruikt door Alexander de Grote en zijn leger. Ze mengden saffraan met thee en aten saffraanrijst. Alexander zelf, volgend in de voetsporen van Cyrus de Grote, gebruikte saffraan voor baden. Alexander geloofde, net als Cyrus, dat saffraan wonden helende werking had, en zijn geloof in saffraan nam toe door deze methode. Hij bood zelfs saffraanbaden aan zijn mannen aan. Griekse soldaten bleven saffraan gebruiken na hun terugkeer naar Macedonië, nadat ze de therapeutische voordelen hadden gezien. De teelt van saffraan had zich ook verspreid naar het huidige Turkije, waar het centraal werd verbouwd in het noorden van de stad Safran. Deze plaats is tegenwoordig ook bekend om zijn jaarlijkse saffraanfestivals.
Klassiek Europa
In Frankrijk werd de saffraanproductie erg belangrijk in de 17e en 18e eeuw en bereikte enkele tonnen. In die tijd verspreidde de saffraanteelt zich over het hele rijk. Saffraan werd voornamelijk geteeld in Albi, Angoumei, Gatineau, Normandië, Périgord, Poteau, Provence en Quercy.
In de 18e eeuw nam de teelt op mysterieuze wijze af, waarschijnlijk door de verspreiding van schimmelziekten, koude winters en de concurrerende markt van de landen rond de Middellandse Zee. In het midden van de 20e eeuw kweekten slechts een handvol families saffraan in hun tuinen voor sier- en persoonlijk gebruik. Zij gaven. Pas sinds het derde millennium is de teelt van dit gewas nieuw leven ingeblazen.
In Engeland is de saffraanteelt alleen mogelijk op de lichte en goed gedraineerde grond van Noord-Essex. De stad Saffron Walden in Essex heeft zo’n naam gekregen omdat het het centrum van de saffraanteelt en -handel is. De oorspronkelijke naam was Chepping Walden en de verandering van deze naam had invloed op het belang van de saffraanteelt voor de mensen. Met de opkomst van Engeland uit het hart van de Middeleeuwen, de opkomst van puriteinse sentimenten, bedreigden de veroveringen in het buitenland van het nieuwe land het gebruik en de teelt van saffraan in Engeland.
Puriteinen waren dol op gekruid en ongekruid eten. Saffraan was ook een product dat veel werk vergde, met de stijging van de lonen werd dit nog een nadeel; En tenslotte zorgde de toestroom van verschillende soorten specerijen uit het Verre Oosten ervoor dat de aandacht van Engeland zich richtte op andere, goedkopere dingen zoals andere Europeanen.
Deze wens werd geschreven door William Herbert, kapelaan van Manchester. Hij verzamelde monsters en schreef informatie over saffraan. Hij maakte zich zorgen over de achteruitgang van de saffraanteelt in de 17e eeuw en op hetzelfde moment als het begin van de industriële revolutie; In dit tijdperk was het mogelijk om gemakkelijk en goedkoop maïs en aardappelen te produceren in Europa. Bovendien richtten kapitalisten die al betrokken waren bij de saffraanhandel zich op nieuwe aantrekkelijke goederen zoals chocolade, koffie, thee en vanille. Alleen in Zuid-Frankrijk en in Italië en Spanje, waar de saffraanteelt een lange geschiedenis had, bleef deze teelt de dominante.
Noord-Amerika
Saffraan vond zijn weg naar de Nieuwe Wereld toen de Elzassische, Duitse en Zwitserse wederdopers en anderen in Europa de vervolging van de kerk ontvluchtten. Ze vestigden zich oorspronkelijk in het oosten van Pennsylvania in de vallei van de rivier de Sasque. Deze immigranten, die bekend werden als de Pennsylvania Dutch, begonnen in 1730, nadat de zaden in Amerika waren aangekomen, op grote schaal saffraan te verbouwen. De eigenaars van deze saffraangronden waren Duitse protestanten. Ze hielden van saffraan en bleven het verbouwen in Duitsland. De populariteit van Pennsylvania saffraan ontwikkelde zich snel en bereikte de Spaanse kolonies in het Caribisch gebied.
Maar de oorlog van 1812 vernietigde veel commerciële schepen die Amerikaanse saffraan vervoerden. Daarna kregen de saffraantelers in Pennsylvania te maken met een overproductie en de handel met het Caribisch gebied was nooit meer hetzelfde. De telers in Pennsylvania vonden echter vele toepassingen voor het overschot aan saffraan in hun baksels – cake, noedels, kip of zalm. De oorspronkelijke saffraanteelt in Lancaster, Pennsylvania, gaat tot op de dag van vandaag door.
Wat we kunnen doen
We hebben een rijke collectie premium saffraan variëteiten, zorgvuldig geselecteerd van de beste boerderijen in Iran. Ons assortiment wordt constant vernieuwd met nieuwe oogsten en limited-edition partijen. We leveren authentieke Perzische saffraan aan particulieren, delicatessenwinkels, restaurants en groothandelspartners.
